Участковыя абыдуць усе менскія кватэры

Міліцыя праводзіць масавыя апытаньні грамадзян, дзе яны знаходзіліся ў час выбуху. У некаторых нават бяруць адбіткі пальцаў і праводзяць ператрусы. Ці апраўданыя такія захады? ТЭМА ДНЯ.

Праваабаронца Валянцін Стэфановіч кажа, што ў межах крымінальнай справы затрымана 50-70 чалавек. “Гэта ня толькі прадстаўнікі апазыцыі, але і іншыя грамадзяне”, заявіў ён у інтэрвію БелаПАН. Спадар Стэфановіч дадаў, што афіцыйнай інфармацыі пра колькасьць затрыманых няма.

Выканаўца абавязкаў начальніка ўпраўленьня інфармацыі і грамадзкіх сувязей Міністэрства ўнутраных спраў Канстанцін Шалькевіч абверг інфармацыю пра тое, што пра справе выбуху 4 ліпеня ўжо затрымана болей за 70 чалавек. У інтэрвію БелаПАН ён заявіў, што лічба “моцна перабольшаная”, але колькі чалавек на справе знаходзяцца за кратамі, ён так і не паведаміў.

Паводле інфармацыі адвакатаў і сваякоў, у ліку затрыманых – былыя і цяперашнія актывісты апазыцыйных арганізацый Віктар Ляшчынскі, Ігар Корсак, Міраслаў Лазоўскі і Сяргей Чыслаў, сябры Партыі БНФ Ільля Богдан і Антон Койпіш, а таксама студэнты сталічных ВНУ Тацьцяна Пякун і Алег Шэлег.

Тым часам міліцыя выклікае на размовы асобныя катэгорыі грамадзян: ліквідатараў, людзей, якія маюць дачыненьне да выбуховых рэчываў. Участковыя робяць пакватэрныя абходы грамадзян. У мэтро ўзмоцненыя захады бясьпекі.

Усё гэта зьвязана з выбухам 4 ліпеня, калі ў часе канцэрту з нагоды Дня незалежнасьці спрацавала самаробнае выбуховае прыстасаваньне. Ад выбуху пацярпела 54 чалавекі; 47 з іх, у тым ліку двое дзяцей, былі шпіталізаваны.

Крымінальнае справа заведзеная паводле артыкулу 339 частка 3 Крымінальнага кодэксу (злоснае хуліганства).

У шпіталях застаецца 23 пацярпелых

Адзін чалавек як і раней знаходзіцца ў цяжкі стане. “Яго стан цяжкі стабільны, але назіраецца станоўчая дынаміка”, - цытуе БелаПАН словы прэсавай сакратаркі Міністэрства аховы здароўя Вольгі Шульпіной.

16 пацярпелых – у 6-м гарадзкім клінічным шпіталі, па двое – ў 4-м шпіталі і ў шпіталі хуткай мэдычнай дапамогі, па аднаму чалавеку – у навукова-практычным цэнтра траўматалёгіі і артапэдыі, у 2-м шпіталі Менску, і ў 432-м Галоўным вайсковым клінічным мэдычным цэнтры.

У 6-м клінічным шпіталі застаюцца 16 пацярпелых

“Стан іх задавальняючы. Ніякіх ускладненьняў няма. Усе выздараўліваюць”, - удакладніў галоўны лекар Віктар Гурко. “Выпішам людзей цалкам здаровых і поўнай рэабілітацыяй: псыхалягічнай і фізычнай”

На пытаньне, калі шпіталь пакіне апошні пацярпелы ад выбуху, спадар Гурко адказаў: “Загадваць ня будзем”.

http://www.svaboda.org/content/Article/1184362.html

М. Чаргінец: Карысьць ад апытаньня ёсьць

Ігар Карней

Дэпутат Палаты прадстаўнікоў Мікалай Чаргінец лічыць, што ня кожны міжвольны сьведка здарэньня сам пойдзе ў міліцыю. Але калі ў кватэру прыйдзе ўчастковы, у памяці могуць узьнікнуць карысныя фрагмэнты таго дня.

Генэрал-лейтэнант міліцыі Мікалай Чаргінец прайшоў шлях ад опэрупаўнаважанага да начальніка крымінальнага вышуку Беларусі. Павальнае апытаньне жыхароў гораду, у якім зьдзейсьненае гучнае злачынства, ён лічыць ня самым эфэктыўным спосабам імгненна выйсьці на злачынцу, але перакананы, што пачутыя ад людзей зьвесткі могуць скіраваць сьледзтва ў патрэбнае рэчышча:

“Не, гэта не псыхоз. Я сам супрацоўнік крымінальнага вышуку і шмат працаваў у сфэры раскрыцьця злачынстваў. Магу сказаць, што такі кантакт з насельніцтвам часам дазваляе выйсьці на злачынцу. Падчас сустрэчы з людзьмі, апытваючы іх, адначасова атрымліваеш інфармацыю, заўвагі, нейкія прапушчаныя пытаньні, якія застаюцца без адказаў. І таксама супрацоўнікі атрымліваюць інфармацыю пра злачынцаў, якія, магчыма, учынілі іншае злачынства.

Таму гэта нядрэнны, хоць і працяглы шлях. Ён не зусім эфэктыўны з пункту гледжаньня імгненнага выхаду на злачынцу. Пагадзіцеся, калі там было няхай не 500 тысяч, гэта маё меркаваньне, можа меней, але сотні тысяч людзей было. Магчыма, хтосьці зь іх мог бы і падказаць: я, маўляў, бачыў, як нейкі чалавек са скруткам сеў у машыну з нумарам 15-17, груба кажучы. Іншага выйсьця няма, такая праца з насельніцтвам прадугледжаная ўва ўсіх краінах сьвету. Ніводная краіна не адыходзіць ад такога кантакту, ён двухбакова выгадны. І нават у нашых статутных дакумэнтах для працы ўчастковых інспэктараў запісана, што яны ўвогуле павінны штомесяц сустракацца з жыхарамі свайго ўчастку. Таму тут ніякі не псыхоз, так казаць могуць толькі дылетанты альбо тыя, хто хоча скампрамэтаваць міліцыю. На жаль, гэта вымушаная мера. Я ня думаю, што яна абавязкова прывядзе да раскрыцьця, але карысьць ад яе ўсё ж ёсьць”.

http://www.svaboda.org/content/Article/1184399.html

А. Волчак: “Арганізатараў выбуху ў Беларусі даўно няма”

Ігар Карней

Менская міліцыя абяцае цягам двух тыдняў апытаць усіх жыхароў сталіцы ў зьвязку з выбухам у ноч на 4 ліпеня падчас гуляньняў, прымеркаваных да Дня незалежнасьці.

Былы сьледчы пракуратуры Фрунзэнскага раёну Менску Алег Волчак перакананы: тых, хто арганізаваў выбух, даўно ў Беларусі няма — улады вельмі марудна разгойдаліся і далі зламысьнікам час, каб спакойна замесьці сьляды. А што рабіць, калі заўтра людзі ў пагонах пастукаюць у вашы дзьверы?

“Мне тэлефанавалі многія людзі, цікавіліся, як паводзіць сябе ў сытуацыі, калі да вас прыйшоў участковы міліцыянт і ў вуснай гутарцы пачынае задаваць шмат пытаньняў. Найперш, у якасьці сьведкі можа быць выклікана асоба, якая сапраўды валодае зьвесткамі па канкрэтнай справе. Проста так выклікаць 2 мільёны чалавек, абыходзіць кватэры, я лічу, непрафэсійна. Толькі затрацім вялікія рэсурсы, а толку гэта ніякага ня дасьць.

Па-другое, шмат хто адзначае: вядзецца толькі вусная гутарка, без складаньня пратаколу. Задаюць набор пытаньняў, вывучаецца асабістае жыцьцё — перадусім, дзе служыў, у якіх войсках, якая адукацыя. А гэта ўжо ўмяшаньне ў прыватнае жыцьцё, што забаронена Канстытуцыяй. Таму любы чалавек можа адмовіцца ад такога допыту і не даваць паказаньняў. У некаторых выпадках наўпрост папярэджваюць: будзьце гатовыя, вас могуць выклікаць у РУУС. Але на падставе чаго выклікаць, нават калі чалавек калісьці служыў сапёрам? Гэта не падстава, каб дапытваць людзей у якасьці сьведкі па крымінальнай справе. Канечне, гэта парушэньне правоў чалавека. І я раю проста не адказваць на правакацыйныя пытаньні, бо ў органаў унутраных спраў няма законных падставаў вось так выцягваць кожнага чалавека і задаваць нейкія пытаньні”.

http://www.svaboda.org/content/Article/1184376.html